MANUEL GAGO OFRECE UN MENÚ DEGUSTACIÓN DE: DESEÑO. COMUNICACIÓN. GASTRONOMÍA. PRESENTE. ESTILOS DE VIDA. INTERNET. PASADO. VIÑO. CULTURA MULTIMEDIA. FUTURO. DESCUBERTAS.
Estabamos rematando unha botella flipante en Casa Marcelo, en Santiago de Compostela: unha sidra do xeo canadense chamada Neige, feita a partir de mazás colleitadas en plena conxelación. Todas as mesas xa estaban cos cafés e o cociñeiro permitíase un pequeno luxo nun restaurante coma este: sentar, acougar e compartir unha copa. Marcelo Tejedor, o chef da casa, dáballe voltas ao proceso de creación gastronómica.
-Onte pola tarde, cinco ou seis tentativas de pratos. Unha tolemia -dixo Marcelo-, crear algo novo é complicadísimo e, cada vez, máis. Sobre todo, se te mantés na sinxeleza.
Mentres que algúns pouco documentados pensan que a opción de menú único e sorpresivo de Casa Marcelo -sen carta- é un xeito de non complicarse na vida, os amantes da boa mesa saben que a aposta coa que Tejedor leva unha década neste local é o máis parecido a nivel gastronómico a facerse unhas sesións de puenting un par de veces ao día. Por suposto, Marcelo Tejedor non parte de cero: conta cun recetario amplo co que xoga e se move, pero dentre dese recetario sempre está un espazo baleiro que non se enche nunca, que hai que completar semana a semana con novos pratos, mantendo ao mesmo tempo un nivel de excelencia, disciplina e esixencia persoal elevadísimo en todos e cada un dos membros do equipo e na xestión do restaurante. Un exemplo: o cociñeiro mercouse un Lotus Smart para moverse todo ao ancho de Santiago buscando proveedores. Só nesta cidade pequeniña, Marcelo meteulle nun ano 35.000 quilómetros (!!!) ao Smart tras peixes, vexetais, hortalizas, carnes e outros produtos.
Non é difícil imaxinar a presión. En outubro do ano pasado, Casa Marcelo pechou as súas portas. Aínda que o chef do restaurante, Marcelo Tejedor, aseguraba que o peche era temporal, por seis meses, a noticia espertou todo tipo de rumoroloxías entre os amantes da boa mesa en Galicia: Marcelo Tejedor non é só un chef. En certo xeito, é a pedra fundacional e o símbolo dun profundo movemento de renovación gastronómica galega que obtivo recoñecementos dentro e fóra do país. Neste país aínda non estamos acostumados aos paróns creativos dos restaurantes de alta cociña, similares aos que fai Adriá ou moitos outros. ¿Parar significaba rematar?
Desde logo que non. Poucos saben con precisión por todos os camiños persoais polos que pasou Marcelo Tejedor no seu parón, malia que nos últimos meses todo o mundo coincide en que o chef saiu del renovado, con maior capacidade para aturar e xestionar a presión. Desde logo, non foi un eremita aillado do mundo entregado á meditación: inventou o pan líquido en aerosol (vai polo segundo premio a nivel español), viaxou a congresos profesionais internacionais, enviou ao seu equipo a estancias cos grandes, pensou novos proxectos, estableceu liñas de colaboración coas empresas alimentarias que frutificarán en breve e deseñou un novo menú de profundo alento mariño co que nos alucinou nunha cea do Fórum Gastronómico.
Entrementres, Casa Marcelo, o pequenísimo local nas Ortas, case unha catacumba do Pazo de Raxoi e do Hostal dos Reis Católicos, reformábase e reorganizábase, tomando novos folgos para abrir en abril deste ano. Nesta nova xeira, Marcelo conserva intactos tres anacos moi marcados da súa personalidade: o inconformismo -o cociñeiro sufre moitísimo, no procura do plato excelente, proba unha e outra vez, descarta continuamente-, a curiosidade -sempre na procura de novos trebellos tecnolóxicos e intrigado pola ciencia e a técnica, así como coas posibilidades de calquera produto-, e unha inocencia de neno, que lle leva a emocionarse coas pequenas cousas, a sorprenderse e a abrir os ollos moito, a continuar falando como un idealista da cociña, como un rapaz que quere chegar lonxe pero non sabe onde.
Eu creo que a emoción, o inconformismo, a curiosidade e a inocencia son o sal das receitas de Marcelo.
Comedor e cociña de Casa Marcelo. Fotos: Sole
Aínda non consigo explicar por que sucede pero hai xente que é quen de crear tendencias simplemente con pequenos xestos. A reforma de Casa Marcelo é un pouco así e os cambios son moi sintomáticos. Antes da reforma, como en moitos restaurantes contemporáneos de todo o mundo, a cociña estaba á vista desde a sala, separada por unha sorte de barra de bar que establecía a diferencia entre clientes e traballadores. Na nova reforma, desaparecen as barreiras entre cociña e sala. Unha pequena tarima eleva a cociña a penas uns centímetros por riba do comedor e cociñeiros, chef e persoal de sala non entran nin saen: todos compartimos a nivel visual o mesmo espazo.
Iván traballando na cociña.
Si, efectivamente, con esa tarima e unha misteriosa cortina que ten a cociña, parecía como un teatriño no que acontecen cousas ao teu carón. Os cociñeiros saltan do seu espazo e métense no teu, para fitar de esguello como vas comendo os pratos e así calcular os tempos do seguinte axeitadamente. O control dos tempos, en Casa Marcelo, é algo básico. Todo limpo, todo á vista, todo exacto, pulcro e impecábel. Curiosamente, o máis moderno da nosa cociña aproxímase cada vez máis ao máis tradicional; a reforma lembroume tamén a esas cociñas-comedores do diario nas casas das nosas avoas e nais; e esta é outra tradición da alta restauración que se marcha pola porta: adeus suntuosos comedores de apreixadas e tumultuosas cociñas.
Con respecto á ultima vez que estivera aquí, durante o Fórum Gastronómico, só catro meses antes, Marcelo cambiara todos ou case todos os pratos, aínda que a esencia seguía estando alí: o uso de algas, escabeches, produtos de mar o menos inalterados posibles, a vontade de recrear un espazo de mar e lixeireza.
O menú comezou cunha Anchoaide, un delicioso paté de anchoas servido como entrante fresco que segue, posteriormente, cunhas sardiñas en escabeche, na máis pura tradición mariñeira das rías.
O seguinte lance de mar foi un prato que Marcelo aínda estaba probando, un Tartar de Gambón. Servido en cunca sobre un caldo de tomate no que sobrancea a intensísima textura dos gambóns, tan inaltera e tan espectacular -como un ir máis adentro no sabor do marisco- que para min foi un dos momentos álxidos da noite. Se ides, a ver se tedes sorte e podedes probalo.
Tartar de gambóns
Quero poñer en relación este prato con estoutro, elaborado para a sesión fotográfica que podes ver aquí: esta espectacular brocheta de gambóns con san simón e allada, que me pareceu pura chiscadela cultural galega. De seguido, pasamos á terra para meterlle dente a unha menestra de verduras na que, outra vez, tempos de cocción son a clave para conseguir que a elaboración conserve case por maxia un enorme sabor de frescura que se pode apreciar de forma excelente na foto.
O mesmo acontece cos máxicos coprinus guisados, para min un dos pratos máis interesantes da cociña de Marcelo: un intenso sabor a fungos no que as formas da natureza son claves.
Duns vexetais a outros. O seguinte plato, dunha gran contundencia, é unha vieira asada envolta en leituga de mar. A preparación da leituga é mínima, ademáis: simplemente un toque de plancha a deixa lista para apreciar a súa textura fibrosa e salina. Xa sei o que vou probar este verán nos areos da Pobra do Caramiñal.
De seguido, tomamos un dos pratos máis espectaculares de Marcelo, a Pescada con PilPil de limón e Caldo de Pemento Verde. Outra volta, tempos de cocción, respecto ao produto e combinación de ingredientes de xeito espectacular. Non dispoñemos de foto dese prato, pero este cabracho ao vapor elaborado co mesmo preve permite apreciar o nivel de respecto pola textura orixinal do peixe que vemos.
Cabracho ao vapor, PilPil de Limón e Caldo de Pemento Verde
E chegamos aos postres:
As fresas con liofilizados, a etérea e neboenta piña colada (flipante, a ver se podes probala), a mítica bica bébeda…tres enormes postres para rematar unha sesión extensa con abundantísima comida -un ten a sensación en Marcelo de que non pode máis e sempre fas un oco- e no que vas de sorpresa en sorpresa, sempre coa máxima claridade: se cadra non saibas que técnica empregou, pero en Casa Marcelo comes o que ves, saboreas o que ves. O menú de Casa Marcelo está en 60 euros máis IVE. A carta de viños, curtiña e selecta, ofrece propostas de varias D.O. a prezos contidos. Nós tomamos o Vendetta, o viño de Marcelo, que estaba excelente coma sempre.
En Casa Marcelo, unha vez servido o último prato, o equipo di: péchase o piano. A misteriosa cortina córrese e dentro comeza o último episodio nun restaurante de alta cociña: a meticulosa limpeza do espazo. Córrese o telón.
Nota:Soledad Felloza (fotos) e máis eu queremos agradecer especialmente a Marcelo Tejedor e ao seu equipo a súa dispoñibilidade para a sesión fotográfica. A luz no comedor era moi reducida como para fotografías decentes e Marcelo, con gran xenerosidade, argallou tres horas e media co equipo a máximo rendemento para poder facer a sesión de fotos que a súa cociña merece.
Membros do equipo de investigación en Los Narradores del Caraguatá
Durante os últimos douscentos anos, a historia de Uruguai foi a da colonia, a da emancipación, a das guerras civís e internacionais. Unha historia de brancos, para brancos e contada por brancos, no que o territorio só existira a partir da chegada dos españois e o anterior foran sombras salvaxes, exterminadas fisicamente, ademáis, en datas recentes, na década de 1830. E foi así ata os anos 80.
Daquela, no país comezaron a investigar os cerritos, o resto das poboacións indíxenas que viviran en Uruguai desde hai 5.000 anos. O principal tipo de restos son unha sorte de mámoas, empregadas como enterramentos, pero tamén como vivendas, chamadas cerritos. En Uruguai, ano 2008, están comezado a descubrir o seu pasado milenario, negado pola política, a ideoloxía e o racismo. Camila Gianotti, do Laboratorio de Arqueoloxía da Paisaxe do CSIC en Santiago, leva varios anos dirixindo campañas de excavación nos cerritos, recuperando unha memoria que non existía. “Os cerritos son memoria social, unha liña que conecta o pasado co presente. Os cerritos non son un cambio da paisaxe e da natureza, senón na concepción do tempo”, afirma unha arqueóloga no trailer do documental que o equipo de arqueólogos e Antrosvisuales Producciones, unha produtora local gravou na zona. Outro arqueólogo, no campo de excavación:
“A xente vive nun lugar do mundo, e ten dereito a sentirse ben nel. Cando o coñece, sabe onde está, séntese máis digna. Cando descubre que é o continuador dunha historia milenaria, sente outra cousa, non se sinte olvidado da capital. A historia esta que temos en Uruguai é unha historia de institucións, de batallas, de familias. Agora é de partidos políticos. Vai ter que vir alguén e patear todo isto”
Quedeime pensando no que nos acontece nos últimos anos cando vou polas aldeas e tentamos localizar un lugar, un outeiro, un castro, un penedo. Fuxo dos adolescentes das aldeas modernas como da peste: non teñen nin idea do seu contorno. Son analfabetos, iletrados topográficos, desvinculados xa do espazo agrario, social e case comunitario do que viven, excéntricos con respecto aos institutos ou vilas ao redor das que xiran. Non lles avergonza nada recoñecer que non coñecen nada do que lles rodea: encóllense de ombreiros e mírante con cara asombrada. Ata certo punto é lóxico: ¿que valor ten para eles? Pero non pensemos no discurso do bo indíxena. Somos todos responsábeis da nosa epidemia de desmemoria.
Cando deixas de asignar nomes ao espazo, xa todo dá igual, o contorno deixa de asumirse e o que lle aconteza dá igual. Ao escoitar ao arqueólogo dinme de conta do que significa esencialmente a memoria topográfica: unha forma poética e instrumental da liberdade e da independencia colectiva.
¿Onde está o pracer da lectura? Eu son dos que creo que parte do pracer do acto de ler repousado está no espazo no que un se adica ás lecturas. A min os días de sol provócanme unha fame inesgotábel de ler. Leo na casa, á tardiña, cando xa o sol vai desaparecendo tras dos tellados de Compostela. Leo na praia, na herba, sempre en posición horizontal. Para min a lectura é un acto íntimo, pero disfruto moito máis dela cando pega sobre o libro un raio de luz e podo disfrutar en posición horizontal. Decátome de que nunca, nestes trinta e dous anos recén cumpridos, fun quen de ler un libro de ficción ou, simplemente, de desfrute de pasatempo, doutro xeito que en posición horizontal, deitado sobre algo brando, deixando pasar as horas.
O sol. O motor das miñas grandes lecturas.
Caemos pola costa de Couso, con este sol eterno, tras un serán na praia do Vilar. As praias, os labirintos de cons, as pedras marcianas, os misterios da historia que aínda fican neste litoral. O polbo de Aguiño, nestas rúas silenciosas, está delicioso cando se pon o sol. Eu creo que sei en que consiste o polbo de Aguiño, que vive nos outeiros rochosos do mar que van desde a Cobasa ata Sálvora. É máis pequeno, de sabor máis concentrado, un loitador rabudo nas pradeiras salgadas de Arousa.
E agora, unhas fotos das críticas gastronómicas de José Carlos Capel en El País
Foto: Paula Villar
Foto: Santi Burgos
Foto: Edu Bayer
Se un le as críticas gastronómicas de xornais dunha beira e doutra do Atlántico atopará unha diferencia gráfica fundamental na selección das imaxes da que o espabilado usuario de Capítulo 0 xa se debeu decatar, porque é evidente. Nas críticas do New York Times ou de Los Angeles Times aparecen clientes comendo no restaurante; de feito, son fotos de clientes e con acción. Pola contra, nas críticas europeas, as salas dos restaurantes ou aparecen baleiras ou cun toquiño de humanidade a partir da presenza dos propietarios ou do servizo de sala colocando platos ou copas -un vello truco fotográfico que permite darlle un centro á imaxe, movemento e ás veces profundidade.
¿Por que se dá unha diferencia tan significativa na edición fotográfica das fotos de restaurantes para medios? Eu creo que se trata dunha curiosa diferencia cultural entre os Estados Unidos e Europa derivada da idea subxectiva que temos de ir comer a un restaurante. En Europa, a alta cociña segue a ser un lugar de discreción, un lugar que, evidentemente, é público pero ten algo de privado. Unha vez preguntámoslle a un coñecido chef galego se podiamos sacar fotos no restaurante. “Por suposto”, contestou, “o único que vos pediría é que non sacarades fotos doutras mesas porque pode resultar incómodo”. Incómodo, esa é a palabra. O número de fotoalérxicos en Europa é moito maior que nos Estados Unidos, onde medios e televisión son asumidos cunha naturalidade moi superior que en Europa, porque son practicamente os forxadores da cultura común. En realidade, ademáis, todo o mundo ten medo a situacións como as que me contou outro cociñeiro: unha vez apareceu unha foto de sala no xornal e se montara a de San Quintín, porque en primeiro plano aparecía un cliente comendo cunha moza de agárrate…que non era a súa muller. Si, os restaurantes seguen sendo un pouco pecaminosos e secretos, un lugar do que se agarda discreción porque estás a conspirar ou con alguén con quen, ao mellor, non queres que te vexan. A cultura da ostentación, ademáis, continúa sendo moi diferente nos Estados Unidos que en Europa. No vello continente, a riqueza adóitase levar con discreción, non vaia ser o demo. Nos Estados Unidos, en Nova York, é preciso comer en determinados lugares coma eses dos que fala Frank Bruni. Aquí tamén hai “coleccionistas de restaurantes”, pero é un vicio moi reducido en comparación co que nos atopamos en EEUU.
Ao examinar as imaxes dos restaurantes neoiorquinos en conxunto, ademáis, un observa un curioso detalle: que agobio de sitios escasos!. Por sorte, aínda vivimos nunha sociedade que valora o espazo entre os grupos e as mesas, pero ese valor xa se perdeu ata no máis luxoso dos establecementos neiorquinos (e tamén en moitos madrileños ou barceloneses).
E dirás: “¿pero que demos se te perdía vendo La Búsqueda 2 - El Diario Secreto“? Nada, obviamente, pero digamos que tiven unha semana moi estresante e apetecíame desconectar vendo unha chorrada destas. O calificativo máis benevolente que se lle pode outorgar ao filme é infame. É un remedo das narrativas de enigmas históricos que estiveron tan de moda os dous últimos anos (xa van decaendo), cun argumento delirante, a carencia total de ritmo e insuflado dun banal patriotismo norteamericano que serve para ligar con inconsistencia toda a inconsistencia deste filme protagonizado por Nicolas Cage.
Agora ben, non falaría aquí de National Treasure 2 - The Book of Secrets (o despropósito do filme é tan grande que na tradución oficial do título do filme ao español falan dun Diario Secreto que na película en realidade é un libro, non un diario), non falaría aquí desta bazofia, digo, se non fora polo seu final. Os actores buscan a cidade secreta de ouro dos indíxenas mesoamericanos, esa que varias expedicións de todo pelaxe procuraron ao longo de Sudamérica durante os últimos cinco séculos sen éxito. Pois ben, a Cidade de Ouro -que é un recinto subterráneo con inscricións olmecas e pirámides maias-, estaba debaixo do Monte Rushmore en Dakota do Sur, a moitos miles de quilómetros das culturas mesoamericanas! Para quen non lle soe polo nome, o Monte Rushmore é este:
Non lle pido a unha simple película de acción máis que pura acción e pouca complicación. Pero o que si me irrita é a ideoloxía que hai detrás: a finais do ano 2008, os guionistas de majors globais como Disney seguen a perpetuar este terríbel sustrato ideolóxico destinado ás clases medias e baixas norteamericanas que porfía en reorganizar a Historia para outorgarlle aos Estados Unidos o papel de centro do mundo. É só unha película, pero todos sabemos que, como boa parte dos filmes, as películas se fan co barro das ideoloxías, das culturas e dos prexuízos.
Pois acaban de ser escollidos os mellores viños galegos -en total e por d.o.- de Galicia con algunha interesante sorpresa e coa consolidación dalgúns viños que estaban a dar moito que falar. Uns cantos dos premiados xa foron reseñados en Capítulo 0 (éncheme de orgullo), pero tamén hai moitos que son convites suxestivos para coñecer novos viños galegos de calidade. Así que darei unhas ligazóns ao interior do blog ou a colaboracións miñas fóra nas que falo deles. Copio a relación de Galicia Gastronómica, pola vagancia de non repicar o PDF que colgou a Xunta.
MELLOR VIÑO DE GALICIA
MARCA PREMIADA E ADEGA
BRANCO: QUINTA DO BUBLE- ADEGAS QUINTA DO BUBLE, S.L. (D.O. MONTERREI)
D.O. RIBEIRO
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO CASAL DE ARMÁN - CASAL DE ARMÁN, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA GOMARIZ X - MARÍA ÁLVAREZ SERRANO
3º POSTO E ACIO DE BRONCE PAZO DO MAR EXPRESIÓN- ADEGAS PAZO DO MAR, S.L.
D.O. VALDEORRAS
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO EREBO- BODEGAS CARBALLAL, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA VIÑA ABAD- BODEGA COOPERATIVA JESUS NAZARENO, S.C.G.
3º POSTO E ACIO DE BRONCE VIÑA SOMOZA GODELLLO SELECCIÓN - VIÑA SOMOZA BODEGAS Y VIÑEDOS, S.L
D.O. RIAS BAIXAS
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO FINCA DE ARENTEI - BODEGAS LA VAL, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA MARTIN CODAX - MARTIN CODAX, SAU
3º POSTO E ACIO DE BRONCE PAZO DA BOUCIÑA - ADEGAS AROUSA, S.L.
D.O. RIBEIRA SACRA
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO ALGUEIRA - ADEGA ALGUEIRA, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA ADEGA BARBADO- TOMÁS RODRÍGUEZ GONZALEZ
3º POSTO E ACIO DE BRONCE PEZA DO REI - CESAR ENRIQUEZ DIEGUEZ
D.O. MONTERREI
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO PAZO DE MONTERREI- BODEGAS DEL NUEVO MILLENIO, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA FRAGAS DO LECER - BOO RIVERO, SAT
3º POSTO E ACIO DE BRONCE LADAIRO BLANCO - ADEGAS LADAIRO, S.L.
COLLEITEIRO BRANCO
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO VIÑA AXENTEA- MANUEL GUERRA JUSTO
2º POSTO E ACIO DE PRATA CASTRO DE LOBARZAN- ADEGA CASTRO DE LOBARZAN, S.L.
COLLEITEIRO TINTO
MARCA PREMIADA E ADEGA
1º POSTO E ACIO DE OURO CASTRO DE LOBARZAN- ADEGA CASTRO DE LOBARZAN, S.L.
2º POSTO E ACIO DE PRATA SAN MAMED- ROSA MARÍA POMAR RODRÍGUEZ
3º POSTO E ACIO DE BRONCE ESTRELA- CARLOS DÍAZ DÍAZ
Descarga a nota oficial en PDF
Robert Hodgin é un destes fenómenos creativos que se están atrevendo a meter a programación e o código ata o patio traseiro da arte, confundindo todo e facéndoo un barullo creativo que non sabemos onde irá a parar, pero seguro que a un porto máis interesante e divertido que este no que estamos. Parte da súa experimentación está facéndoa con Processing, un contorno e unha linguaxe de programación open source destinada a xente que queira programar imaxes, interaccións ou animación, e coa que se fan cousas tan xeniais como este sol celular sincronizado co tema Lovely Head de Goldfrapp.
Fora o Viticólogo quen me falara da Quinta do Avelino, e barallamos unha visita a esa adega durante a anterior xantanza, que se descartou porque o tempo non daba para todo. Seica nas vides de Avelino, nas adegas Parente García, hai auténticas xoiais varietais do Ribeiro, unha sorte de xardín da riqueza enolóxica da comarca. O certo é que non probara ese viño así que onte, no xantar, cando o camareiro lanzou ao aire que tiña algunhas botellas, non o dubidei. O Quinta do Avelino 2006 é un viño de colleiteiro, que se pode comparar ao Sameirás ou ao Cuñas Davia. Elegante, equilibrado e, sobre todo, sutil e dunha acidez moi controlada; os sabores non se manifestan demasiado, son case como unha infusión de herbas do camiño. Moi interesante. Está no mercado a uns sete euros.
Todos os amantes da boa cociña, e en particular das tapas, poden gozar, dende o sábado 28 de xuño e até o 13 de xullo, das mellores tapas en Santiago de Compostela. A cidade acolle o I Concurso de Tapas “Santiago(é)tapas”, unha iniciativa que ten a finalidade de promover a nosa gastronomía a través destes pequenos pero exquisitos pratos. O público pode votar a súa tapa favorita nos pousavasos especiais do concurso que lle serán entregados coa consumición. Unha vez cubertos, hai que depositalos nas urnas do concurso presentes en todos os restaurantes e bares participantes.
Gústanme estas iniciativas que saen do círculo institucional e impliquen a máis, e gústanme que sexan ben divertidas! Á xente en Santiago encántalle o pincho e o tapeo, e non hai máis que ver o ben que funcionan os locais cunha gran variedade destes, pero moitas veces nos bares non se mimou este gusto curioso dos compostelanitas. É hora de inventarnos de novo francos, raíñas, ensanches e todos os recantos da cidade, e dibuxar novos roteiros urbanos invisíbeis baseados no gusto, nese pincho secreto que queres amosar aos teus colegas, en inventarnos un novo vicio (outro máis). Estaremos por esas rúas compostelanas para contárvolo estes días!
Podes consultar as tapas e toda a información do concurso aquí
Non podemos entender o século XX sen a figura do ionqui, do heroinómano, un dos exemplos máis doentes da autodestrución e da exclusión nas sociedades occidentais e nos contextos urbanos (aínda que en Galicia tamén sabemos moito do ionqui rururbano dos 80). Nesta colección de capas do primeiro libro de William Burroughs, Ionqui (1953) pódese apreciar cal foi a evolución da imaxe social do ionqui, dos seus tópicos visuais e dos cambios na súa percepción.
O MIT Mobile Experience Lab presentou en Florencia esta marabilla artística. Trátase de The Cloud (a Nube), unha escultura interactiva formada por 65 kms de fibra óptica, esta nube
“anima aos visitantes a tocar e interactuar coa información de novos xeitos, manifestando emocións e conduta a través do son e unha dicotomía de luminiscenica e escuridade”.
Para a pena ver o vídeo para comprender o funcionamento da Nube:
Eu creo que o rape é case como a vaca do mar galego. Carnoso, fibroso, e dun sabor menos pronunciado que outros peixes, permite múltiples elaboracións ao redor da súa carne e adoita ser tan agradecido nos fogóns que é difícil fallar con el. A min gústame de case todas esas maneiras. Lembro un rape ao queixo do Cebreiro que fan no Tránsito dos Gramáticos, en Santiago, memorábel de vez. E na casa teño preparado un rape ao pesto que se prestaba coma a mellor das pastas á chegada da albahaca. Múltiples elaboracións: o outro día Marcelo Tejedor serviunos outra da que che falarei noutro post e que me chamou a atención.
O que non sabía era que os amantes do rape teñen un dos principais valedores do peixe e das súas elaboracións preto de Santiago. É o restaurante Villa Verde, en Vedra, un recoleto local no que o rape se fai de moitas maneiras diferentes, como entrante (frituras) ou como segundo (desde calderetas ata forno). Paga a pensa darlle unha visita a este restaurante que está ubicado nunha vella casa de pedra de aires pacegos, cun pequeno e frondoso xardín, e que lembra todas as orixinais casas de lecer, antigos redutos de notarios, avogados, médicos ou fidalgos compostelanos que baixaban a esta vizosa ribeira do Ulla a pasar os veráns. O restaurante, cunha sala de montaxe clásica (que dirían na Guía Michelín), é un pouco os xantares de domingo. Platos clásicos ben resoltos, con toques chamativos do recetario burgués (ensalada de ahumados, carnes con preves de roquefort, de pementas) e sorpresas saborosas (unhas virutiñas de tenreira con setas). A carta de viños ten os prezos contidos e unha pequena representación de galegos e clásicos doutras D.O.
Con viño, o xantar sae entre 30-35 euros. Máis que recomendábel. Telf: 981512652
A nube en Florencia
