Mentres toma unhas notas nun bloc, Miguel Maneiro lembra algunhas notas do venres. Aquí, en Compostela, non quedaba nin un só coñecido con quen compartir a noite. Botouse a camiñar polas rúas, ateigadas de turistas. Fuxiu algo máis contra a zona alta da cidade vella, sentou nas terrazas de Sampaio. En momentos determinados, sentiu que toda a morea humana de compostelanos que paraba por alí era unha masa informe de camisas e cosmética, aínda que ás veces, por momentos, namorábase de xeito efímero.

E inofensivo -pensou el.

Sempre eran morenas. E sempre se parecían demasiado a Marta, perigosamente.

Ao volver a casa, non puido evitar mirar no Facebook as 16 fotos que Marta tiña posteadas, ou algunhas máis que procedían de álbumes de amigas. Algunhas fotos procedían de moito máis atrás, se cadra do inicio da carreira. As súas -eran dez fotos en diferentes lugares, unha praia da Coste da Morte, a esquina dun bar, tirada co móbil, a Torre Eiffel, unha churrascada no Pedroso- desapareceran a semana pasada. Non había marcha atrás. Como se non o soubera.

Como unha vaga de sangue lle quentou a pel da cara. Calzouse de novo e botouse á noite.